چگونه اوتیسم تشخیص داده میشود؟

چگونه اوتیسم تشخیص داده میشود؟

آزمون ساده پزشکی وجود ندارد که اوتیسم را تشخیص دهد. مراحل تشخیص شامل مصاحبه ها، مشاهدات، سنجش گفتاری و شنوایی و مهارت های حرکتی است.

در حالی که هرگز برای تشخیص اوتیسم دیر نیست همچنین برای ارزیابی و سنجش هرگز زود نیست.

بعضی از والدین نگرانند که هرگونه تفاوت در رفتار یا رشد فرزندشان نشانه اوتیسم است گاهی اوقات این نگرانی ها بی مورد است؛ در باقی اوقات مشاهده دقیق می تواند منجر به تشخیص زود هنگام و تلاش برای بهبود نشانه ها و با خوش شانسی به نتایج مثبتی منجر شود.

اگر ابتلا به اوتیسم رد شد باقی چالش‌ها و مشکلات می توانند زودتر و بهتر حل شوند.

حتی اگر از ابتلا به اوتیسم و تراپی ها و حمایت ها در اواخر کودکی یا در بزرگسالی اتفاق افتد باز می تواند تغییر بزرگ و مثبتی ایجاد کند.

در این مقاله خواهید خواند:

  • خود ارزیابی
  • آزمون ها

  • تصویر برداری و اسکن

  • تفاوت های تشخیص ها

خودآزمونی برای تشخیص اوتیسم

اگر گمان می‌کنید خودتان یا عزیزتان ممکن است اوتیسم داشته باشد احتمالا شما متوجه چندین نشانه یا علائم شده اید، مانند کمبود ارتباط چشمی، مشکلات در روابط اجتماعی، تاخیر در گفتار یا رفتار های عجیب و غریب مثل لرزیدن، تکان‌خوردن، تکان دادن انگشتان یا نوک پا راه رفتن.

ممکن است کودکان سن بالاتر و افراد بالغ بعضی یا همه علائمی که در خردسالان دیده می شود را داشته باشند. اگرچه در اکثر مواقع این علائم در این افراد ملایم تر است.

تشخیص دیرهنگام بدین معنا که فرد مبتلا به اوتیسم توانسته چالش‌های اوتیسم را مدیریت کند.

اگر فرزند شما یک یا دو تا از علائم را داشته باشد اما به طور معمول در حال رشد است، این شانس وجود دارد که فرزند شما مبتلا به طیف اختلال اوتیسم نباشد. اما این بدان معنی نیست که فرزندتان دچار چالش‌هایی نشود.

برای مثال کودکی که تاخیر در گفتار دارد اما دیگر علائم اوتیسم را ندارد ممکن است از گفتار درمانی بهره ببرد اگرچه دچار اوتیسم نباشد.

میتوان و باید مسائل این چنینی را هرچه زودتر مورد توجه قرار داد و متخصص ارزیابی می تواند برای شروع پروسه کمک کننده باشد.

مشاهدات دیگران

والدین به کنار، معلمان اغلب افرادی هستند که متوجه نشانه های اوتیسم می شوند. اگرچه ممکن است معلمان به خاطر کار کردن با بسیاری از بچه ها با اوتیسم آشنا باشند اما به یاد داشته باشید که معلمان نمی توانند و نباید تشخیص قطعی دهند.

این نکته همچنین در مورد دوستان و اقوام که نشانه های اوتیسم را در فرزندتان مشاهده کرده‌اند صادق است.

در حالی که خوب است نگرانی تان را جدی بگیرید و قرار ملاقات ای با متخصص سلامت ترتیب دهید؛ اما به یاد داشته باشید که تشخیص افراد غیر متخصص هیچ وقت نباید به عنوان حرف آخر تلقی شود.

چه کسی می تواند اوتیسم را تشخیص دهد؟

متخصص مناسب که ارزیابی های اوتیسم را انجام می دهد ممکن است روانپزشک، متخصص رشد اطفال یا نورولوژیست اطفال باشد.

افراد بالغی که دنبال تشخیص اوتیسم هستند اغلب به دیدن روانپزشک یا روانشناس می‌روند. انتخاب با شماست که کدامشان در محل زندگیتان در دسترس است.

تخصصشان هر چه باشد مطمئن شوید که به متخصصی مراجعه کنید که تجربه و دانش لازم از طیف اختلال اوتیسم داشته باشد.

آزمون های اوتیسم

در حال حاضر آزمایش پزشکی برای تشخیص اوتیسم وجود ندارد؛ اگرچه در گام های ارزیابی و تشخیص اوتیسم آزمایش ها نیز بیان شده اند.

برای مثال در پروژه مطالعاتی متابولیسم کودکان اوتیسم (CAMP) محققین انستیتو UC David mind و Neuropoint DX نشان دادند آزمایش متابولیسم خون می‌تواند در ۱۷ درصد کودکان ابتلا به اوتیسم را مشخص کند.

اگرچه در حال حاضر آزمونها محدود به مصاحبه ها مشاهدات و ارزیابی ها است.

غربالگری شامل:

  • تست آی کیو (IQ) برای سنجش چالش های ذهنی

  • ارزیابی های گفتاری برای بررسی توانایی کودکان در فهم و استفاده از زبان متناسب با سن شان و به روشی معنادار

  • ارزیابی های کاردرمانی (آزمون هایی برای بررسی مهارت های حرکتی، هوشیاری، بصری و مکانی، واکنش‌های حسی و دیگر توجهات روانشناسانه طبق سن کودک)

  • آزمون های شنوایی (برای اطمینان از اینکه علائم به دلیل ناشنوایی یا کم شنوایی بروز نمی کنند)

  • پرسشنامه های ویژه اوتیسم مانند ADI-R تا والدین آنها را در زمینه‌های مراحل رشد، رفتارها، حساسیت‌ها، چالش ها و نقاط قدرت فرزندشان پر کنند.

  • آزمون های دیگر مثل مقیاس مشاهده تشخیصی اوتیسم (ADOS) و چک لیست برای اوتیسم در نونهالی (CHAT) که مشاهدات رفتارهای کودک را بر پایه هنجارها بررسی می‌کنند.

هیچکدام از این آزمون‌ها کامل نیستند و بعضی از آنها می توانند گمراه‌کننده باشند.

برای مثال آزمون های آی کیو (IQ) و گفتاری برای بچه هایی که از نظر رشد معمولی هستند نوشته شده است اما کودکانی که برای اوتیسم بررسی می‌شوند تقریبا همیشه دچار چالش های رفتاری و گفتاری می باشند این چالش ها می توانند در پروسه این آزمون ها باعث نتایجی شوند که تعبیرشان مشکل خواهد بود.

حتی زمانی که یک متخصص آزمونی را تهیه می‌کند ممکن است آن آزمون قطعی نباشد. این غیر معمول نیست که بشنوید (به خصوص در مورد کودکان خیلی کم سن) می‌تواند اوتیسم باشد “اما هنوز سنش خیلی کم است”

در حالیکه این نوع عدم قطعیت ها می تواند برای شما پریشان کننده باشد اما اجتناب ناپذیر است.

تصویر برداری برای تشخیص اوتیسم

در حال حاضر تشخیص با تصویربرداری برای طیف اختلال اوتیسم وجود ندارد. اگرچه تحقیق قابل توجهی برای شناسایی زودهنگام اوتیسم از طریق اسکن های مغزی در حال انجام است. این مطالعات شامل تصویربرداری رزونانس مغناطیسی ساختاری MRI و اتصال عملکردی اسکنهای ام آر آی است. این مطالعات بیشتر بر روی اطفالی انجام شده است که خواهر یا برادر اوتیسم دارند چرا که در خطر بیشتری هستند.

ام آر آی از اشعه استفاده نمی‌کند و به همین خاطر خطر کمتری نسبت به تصویربرداری های دیگر دارد. اما بسیار پر سر و صداست و لازم است کودک کاملاً ثابت باشد و تکان نخورد و به همین خاطر مشکل است که تصویربرداری مفیدی از اطفال مبتلا به اوتیسم گرفته شود.

تشخیص های افتراقی

در بسیاری از موارد کودکان دچار چالش هایی در رشد شان هستند و دارای نشانه هایی شبیه به نشانه های اوتیسم می باشند؛ اما مشخص می‌شود که تنها دچار تاخیرهای ساده رشدی و دارای نشانه های مشکلات رشدی دیگری هستند. برای مثال واکنش نشان ندادن به اسم شان می تواند به سادگی نشانه اختلال شنوایی باشد. تاخیر در حرف زدن می‌تواند به به علت آفازیا (Aphasia)یا آپراکسی گفتار باشد که ربطی به اوتیسم ندارند.

کودک می تواند هم دچار ناتوانی در یادگیری، کمبود توجه، بیش فعالی(ADHD) ،اختلال وسواس فکری، اختلال شخصیت خودشیفته، اختلال شخصیت مخالف یا هایپرلکسیا (Hyperlexia) باشد. این میتواند تشخیص ها را تصحیح کند یا کودک می‌تواند هم دچار اوتیسم باشد و هم دچار یکی از اختلالات ذکر شده یا تنها به اوتیسم مبتلا باشد.

بیماری های معمول ذهنی همراه با اوتیسم افسردگی و اضطراب می باشد. افراد مبتلا به اوتیسم بیشتر از افراد عادی در معرض افسردگی و اضطراب هستند.

سخنی از شِکفتن در مِه

برای بسیاری از خانواده ها تشخیص ابتلای یکی از اعضای خانواده به اوتیسم می تواند غافلگیرکننده و پریشان کننده باشد. ممکن است به نظر برسد که همه چیز تحت شعاع این تشخیص تغییر خواهد کرد اما فرزند یا عزیز شما هنوز همان فردی است که همیشه بوده و مطمئن باشید که کمکهای فراوان امید و حمایت در دسترس شما و اعضای خانواده تان هست. زمان، صبر و یادگیری بیشتر در مورد اوتیسم می تواند در مسیری که پیش رو دارید راهنمای شما باشد.

مطلب بعدی: درمان ها و تراپی ها

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.