چرا کودک اوتیسم شما کلیشه دارد؟

چرا کودک اوتیسم شما کلیشه دارد؟

اصطلاح کلیشه در اوتیسم به رفتارهای خود تحریک کننده گفته می شود. در شخص اوتیستیک کلیشه ها معمولاً به رفتارهای خاصی مثل کف زدن، لرزیدن، چرخیدن یا تکرار واژه یا عبارتی نسبت داده می شود.

همیشه تقریباً کلیشه نشانه ای از اوتیسم است که اغلب کاملاً واضح و قابل تشخیص است. در افراد مبتلا به اوتیسم کلیشه ها به صورت لرزیدن، کف زدن، قدم زدن، بشکن زدن با انگشتان به طور معمول رخ می دهد.

اگرچه در حالیکه کلیشه ها به نظر غیر عادی می‌آیند اما مهم است که توجه داشته باشید همچین فرم های ظریف کلیشه، بخشی از الگوهای رفتاری انسان ها می باشند.

اگر شما تا به حال خودکارتان را تکان داده اید، ناخن های تان را جویده اید، موهای تان را با انگشتانتان چرخانده اید یا با انگشتان بر روی چیزی ضرب گرفته اید شما درگیر کلیشه شده اید.

بزرگترین تفاوت بین کلیشه در افراد مبتلا به اوتیسم با افراد عادی در نوع کلیشه، میزان و شدت آن و قابل توجه بودن رفتار کلیشه‌ای است.

در این مقاله خوهید خواند:

  • کدام رفتار ها کلیشه محسوب می شوند؟

  • چه زمانی افراد مبتلا به اوتیسم دچار کلیشه میشوند؟

  • چرا افراد مبتلا به اوتیسم کلیشه دارند؟

  • نکاتی در مورد مدیریت کلیشه ها

کدام رفتارها کلیشه در اوتیسم محسوب می شوند؟

به طور کلی رفتاری که کلیشه محسوب می شود که فراتر از تحمل دیگران پیش می رود. به عبارتی دیگر کلیشه رفتاری است که از نظر فرهنگی غیر قابل قبول باشد.

در حالی که در ایران جویدن ناخن یا با موها ور رفتن نسبتاً قابل قبول می باشد اما برای مثال دور زدن و کف زدن غیر قابل قبول تلقی می شوند.

تکان دادن ملایم و موقتی بدن اغلب قابل تحمل است اما تکان دادن کل بدن به عقب و جلو برای مدت طولانی کلیشه تلقی می شود.

واقعاً هیچ دلیل موجه ای وجود ندارد که چرا کف زدن کمتر از جویدن ناخن قابل قبول است در صورتی که جویدن ناخن قطعاً غیربهداشتی است. اما در دنیای ما کسانی که کف زدن برایشان کلیشه شده است توجهات به مراتب منفی تری را نسبت به کسانی که ناخن هایشان را می‌جوند دریافت می کنند.

بعضی از کلیشه ها می توانند به شدت افراطی باشند و واقعاً ناراحت کننده و یا حتی برای بعضی از افراد ترسناک باشند. برای مثال کلیشه بعضی از افراد مبتلا به اوتیسم داد زدن است که می تواند دیگران را به وحشت بیندازد. بعضی دیگر به خودشان ضربه می‌زنند یا دستانشان را محکم به دیوار می کوبند. مشخصا این نوع از کلیشه ها به دلایل گسترده‌ای می تواند مشکل ساز باشند.

چه زمانی افراد مبتلا به اوتیسم دچار کلیشه می شوند؟

برای بیشتر افراد کلیشه گهگاه رخ می دهد. اگرچه افراد اوتیستیک اغلب متوقف کردن کلیشه برایشان سخت است و ممکن است تقریباً در طول زمان بیدار ایشان دچار کلیشه باشند.

افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است به خاطر هیجان و شادی، اضطراب، استیصال یا به خاطر اینکه فقط احساس آرامش کنند دچار کلیشه می شوند.

افراد اوتیستیک در شرایط پرتنش ممکن است برای مدت زمان طولانی دچار کلیشه شود. بیشتر ماها از کلیشه هایمان آگاه هستیم و می‌توانیم کنترلشان کنیم. برای مثال ناخن هایمان را نمی جویم وقتی در حال صرف یک شام عاشقانه هستیم و یا اگر ما احساس کنیم که در شرایط استرس زا احتیاج به کلیشه داریم اغلب مراقبیم که مخفیانه و یا نامحسوس آن را انجام دهیم.

برای مثال ممکن است ما با انگشت پاهایمان زیرمیز ضرب بگیریم تا اینکه آنها را تاب دهیم.

ممکن است افراد مبتلا به اوتیسم از عکس العمل دیگران به کلیشه شان آگاه و واکنش گرا نباشند و به نظر می‌رسد شرایطی وجود دارد که افراد در طیف اختلال اوتیسم قادر به کنترل کلیشه‌ای شان نیستند و تلاش برای کنترل کلیشه‌های شان به شدت سخت و استرس زا باشد.

چرا افراد اوتیستیک کلیشه دارند؟

کاملاً واضح نیست چرا تقریباً همیشه کلیشه همراه اوتیسم وجود دارد. اگرچه بعضی از متخصصین می گویند که کلیشه برای خود تنظیمی و آرام کردن خود است.

البته ممکن است رفتارهای کلیشه‌ای توسعه یافته از اختلال در عملکرد پردازش حسی باشند که اصولاً این اختلال همراه با اوتیسم وجود دارد. کلیشه به افراد مبتلا به اوتیسم کمک می کند تا اضطراب، ترس، خشم، هیجان، پیش‌بینی و دیگر احساسات قوی را مدیریت کنند.

همچنین افراد مبتلا به اوتیسم دچار کلیشه می شوند چرا که به آنها کمک می‌کند تا حجم غافلگیرکننده از حواس ورودی مثل صدای زیاد، نور شدید، گرما و غیره را هضم کنند.

همچنین زمان هایی وجود دارد که افراد مبتلا به اوتیسم عادتی را به کلیشه تبدیل می‌کنند. همانطور که مردم از سر عادت ناخن هایشان را می‌جوند یا با موهایشان ور میروند یا با پاها یا دستشان ضرب می‌گیرند.

در زمانهایی کلیشه می‌تواند مفید باشد و برای افراد اوتیستیک امکان مدیریت موقعیت های چالش برانگیز را فراهم کند. اگر چه زمانی که باعث ایجاد حواسپرتی، مشکلات اجتماعی یا باعث آسیب به خود یا دیگران می شود می تواند باعث اختلال در زندگی روزمره شود.

نکاتی در مورد مدیریت کلیشه در اوتیسم

آیا رفتارهای کلیشه‌ای باید با توسل به تراپی ممنوع یا محو شوند؟

به طور کلی جز در مواردی که رفتار کلیشه‌ای خطرناک باشد دلیلی وجود ندارد که این نوع رفتار را ممنوع کنیم. اما تعدادی از دلایل وجود دارند که بهتر است رفتارهای کلیشه‌ای را مدیریت کنیم. مثال ها:

  • برخلاف اکثر مردم، افراد مبتلا به اوتیسم مدام دچار کلیشه می‌شوند. در نتیجه کلیشه برای آنها می تواند مانع در تعامل با دیگران، نقش آفرینی در فعالیت های معمولی یا حتی در موقعیت‌های اجتماعی معمولی باشد.

  • کلیشه ممکن است باعث حواس پرتی دیگران و در بعضی موارد باعث ناراحتی دیگران شود. کودکی که معمولاً نیاز دارد که با دستانش به سرش ضربه بزند واضح است که ممکن است باعث حواس‌پرتی همکلاسی های معمولی شود. در بعضی از موارد شدید کلیشه می تواند وحشتناک به نظر برسد.

  • کلیشه می‌تواند قضاوت منفی دیگران را جلب کند. کودکان و افراد بالغ مبتلا به اوتیسم اغلب دچار حواشی اجتماعی می شوند. چراکه رفتارهای شان نامعمول و آزاردهنده به نظر می‌رسد.

کاهش و اصلاح رفتارهای کلیشه‌ای می تواند دشوار باشد که همیشه ابزاری برای مدیریت عواطف و حواس هستند. تنبیه و توبیخ کردن کودکی به خاطر رفتار کلیشه ای می تواند باعث حاد شدن رفتارهای کلیشه‌ای شود تا کاهش و اصلاح آن. حداقل مراحل اصلاح و کاهش رفتار کلیشه‌ای باید کند و متناسب با نیاز های فرد مبتلا به اوتیسم باشد.

  • تحلیل رفتار کاربردی (ABA): رفتار درمانی مناسب می‌تواند باعث کاهش یا حذف برخی از کلیشه ها شود.

  • کاردرمانی می تواند یک رژیم حسی را مهیا کند تا به کاهش کلیشه ها کمک کند.

  • در بعضی از موارد رفتارهای کلیشه‌ای می‌توانند با کمک داروهایی که برای کاهش اضطراب تجویز می شوند کاهش یابند.

  • می توان با تغییر محیط به محیطی که کمتر باعث هیجان و اضطراب شود به کاهش کلیشه ها کمک کرد. کلاس های کوچکتر، محیط های ساکت تر و توقعاتی واضح تر می توانند باعث کاهش استرس و در نتیجه کاهش کلیشه شوند.

  • در نهایت بعضی افراد مبتلا به اوتیسم می‌توانند از طریق تمرین و آموزش کلیشه های شان را تغییر دهند. برای مثال فشردن یک توپ به جای کف زدن یا فقط زمانی که تنها در خانه خود هستند درگیر کلیشه های افراطی خود شوند.

سخنی از شِکفتن در مِه

کلیشه ها به ندرت خطرناک هستند اگرچه می‌توانند باعث شرمندگی والدین، برادر خواهر ها، حواس پرتی معلمها، از دست دادن توانایی برای دوست یابی و غیره شوند. اما این پرسش مطرح است که تا چه اندازه ناراحتی دیگران باید دلیل تغییر رفتار افراد مبتلا به اوتیسم شود؟

این پرسشی است که باید توسط خود افراد مبتلا به اوتیسم پاسخ داده شود. در حالی که ممکن است به نحوی کلیشه ها را کاهش داد، اما غیر ممکن است که به کلی کلیشه ها را محو کرد.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.