چرا صحبت کردن برای افراد مبتلا به اوتیسم سخت است؟

چرا صحبت کردن برای افراد مبتلا به اوتیسم سخت است؟

 اکثریت افراد مبتلا به اوتیسم به زبان محاوره ای صحبت می کنند اگرچه تعداد کمی از آنها دقیقاً به همان طریق که افراد معمولی صحبت می کنند از زبان استفاده می کنند. در بعضی از موارد تفاوت صحبت کردن بین افراد معمولی و افراد مبتلا به اوتیسم کاملاً مشخص است در باقی موارد در حالی که تفاوت در صحبت کردن نامحسوس است اما برای افراد دقیق کاملا مشخص است.

 بعضی از تفاوت ها مربوط به استفاده درست از زبان و دستور زبان است به اضافه بسیاری از تفاوت ها در صحبت کردن افراد مبتلا به اوتیسم مربوط به انتخاب درست کلمات نیست بلکه در لحن، ارتباط چشمی و زبان بدن است.

چرا مکالمه با افراد مبتلا به اوتیسم دشوار است؟

اغلب کودکان مبتلا به اوتیسم دارای اختلال یا تاخیر در سخن گفتن هستند. آنها ممکن است دیالوگ های تلویزیونی را از بر بگویند بدون آن که درکی از معنای آنها داشته باشند. برای مثال عبارت هایی را تکرار یا اصواتی را ایجاد می‌کنند که فاقد معنایند.

قسمت اعظم فعالیت‌ها در رفتار درمانی و گفتار درمانی برای آموزش استفاده صحیح از زبان است. افرادی که در زبان مادری شان پیشرفته تر هستند آموزش به جا و فعال در کلام توصیه می شود.

 همچنین تراپیست های مهارت های اجتماعی و مربی ها بر روی مهارت‌های مکالمه و سخن گفتن کار می‌کنند. به عنوان مثال بعضی از مهارت‌های خاصی که آنها آموزش می دهند که چگونه سوال بپرسند و چگونه به سوالی پاسخ دهند، چگونه موضوع مناسبی برای مکالمه با دیگران انتخاب کنند، چگونه ارتباط چشمی برقرار کنند و چگونه به جا و فعال از زبان بدن استفاده کنند. برای مثال تراپیست مهارت‌های اجتماعی به فرد مبتلا به اوتیسم آموزش می دهد که چگونه تنها شوخی را با تماشای حالت چهره و بدن گوینده متوجه شود.

چرا افراد مبتلا به اوتیسم با مکالمه مشکل دارند؟

 تمرین و آموزش زیاد می‌تواند باعث بهبود مشخصی در فصاحت و مهارت ها در زبان شوند. اما افراد بسیار کمی در طیف اختلال اوتیسم می‌توانند آنقدر در زبان فصیح و روان شوند که به نظر معمولی بیایند.

هم چنین مشکلاتی وجود دارند که در تمرین مهارت های اجتماعی ممکن است با آن روبرو شد به عنوان مثال:

  • بعضی از افراد مبتلا به اوتیسم در پردازش زبان به همان سرعت و پیشرفت دیگر افراد مبتلا به اوتیسم نیستند و ممکن است در درک گزاره ها، نشان دادن واکنش مناسب و یا بیان آنچه در ذهنشان می گذرد برایشان زمان گیر تر از دیگران باشد. اغلب مکالمه ها به سرعت پیش می روند و به همین دلیل طبیعی است که افراد مبتلا به طیف اختلال اوتیسم در این مکالمه ها عقب بمانند.
  • بیشتر افراد مبتلا به اوتیسم در درک تمایز بین طعنه و شوخی با گزاره های عادی مشکل دارند. همچنین درک ایده ها و اصطلاحات مجرد برایشان دشوار و بسیار محتمل است که نامتناسب واکنش نشان دهند. مگر آنکه گوینده بدقت معنا و انگیزه کلامش را برای فرد مبتلا به اوتیسم توضیح دهد.
  • اغلب افراد مبتلا به اوتیسم با ریتم،لحن یا شدت متفاوتی سخن می‌گویند. بنابراین اگر چه حتی ممکن است انتخاب کلماتشان مناسب باشد اما ممکن است سخنشان با صدای بلند، لحن نابجا یا در غیر این صورت متفاوت به نظر برسد.
  • برای افراد مبتلا به اوتیسم نامعمول نیست که در مکالماتشان از عبارات تقلیدی استفاده کنند. به عبارت دیگر ممکن است آنها عباراتی را از تلویزیون، فیلم ها یا حتی از گروه‌های مهارت‌های اجتماعی و یا داستان ها قرض بگیرند و در سخنانشان استفاده کنند. این استراتژی به آنها کمک می‌کند تا به سرعت با زبانی متناسب واکنش دهند اما زمانی که کسی تشخیص دهد این جملات از باب اسفنجی یا برنامه های شبکه پویا می آید ممکن است طوری واکنش دهد که باعث خجالت و شرمندگی فرد مبتلا به اوتیسم شود.
  • در بعضی از موارد افراد مبتلا به اوتیسم بیشتر از دیگران خود را تکرار می‌کنند. بنابراین یک سوالی که کاملا منطقی به نظر می رسد مثل “کی میریم شام بخوریم؟” می‌تواند تبدیل به یک پرسشی شود که مدام به یک طریق و به یک انگیزه تکرار و تکرار شود.
  • افراد مبتلا به اوتیسم بر روی علایقشان بیش از اندازه تمرکز دارند و در نتیجه ممکن است آنها از ابزار محاوره برای صحبت کردن درباره چیزهای مورد علاقه خود بیش از اندازه استفاده کنند. برای مثال ممکن است کسی از فرد مبتلا به اوتیسم بپرسد شخصیت  مورد علاقه کارتونیش کیست و جواب دهد باب اسفنجی! باب اسفنجی دوست پاتریک است. باب اسفنجی در رستوران کار می‌کند و همینطور برای زمانی طولانی در مورد باب اسفنجی حرف بزند. ممکن است در بعضی از شرایط این رفتار معمولی به نظر برسد اما اغلب باعث مستاصل شدن طرف دیگر مکالمه میشود.
  • تمارین مهارت‌های اجتماعی با اینکه می‌توانند مفید باشند ممکن است باعث عدم درک در چگونه سخن گفتن و زبان بدن در بعضی از شرایط شوند. برای مثال با اینکه دست دادن در شرایط رسمی مناسب است به ندرت در جمع کودکان مناسب است یا سوال “آخر هفته  ات چطور بود؟” در اداره منطقی اما در زمین بازی می تواند  نامناسب باشد.
  • بعضی از مهارت های اجتماعی که توسط تراپیست ها بیش از اندازه تاکید می شوند می توانند منجر به رفتارهای عجیب و غریب شوند. برای مثال احتمالاً نگاه کردن به چشمان طرف صحبت حداقل برای چند ثانیه مناسب به نظر می‌رسد اما مدام نگاه کردن به چشمان طرف مکالمه می‌تواند باعث معذب شدن دیگران شود.

 تعداد اندکی از افراد مبتلا به اوتیسم می توانند در هنر مکالمه آنقدر ماهر شوند که دیگر تمایزی با افراد معمولی نداشته باشند اما اغلب توانایی در فعال بودن در یک مکالمه را به طور کامل به دست نمی آورند و در بعضی از شرایط خاص نمی توانند در صحبت کردن موفق به نظر برسند. برای بیشتر افراد مبتلا به اوتیسم ترکیبی از تراپی ها، فیلم های آموزشی و تمرین بسیار زیاد کلید موفقیت در مکالمه و سخن گفتن است.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.