روش های درمانی و تراپی ها برای اوتیسم

روش های درمانی و تراپی ها برای اوتیسم

هر فردی که دچار طیف اختلال اوتیسم (ASD) است دارای نیازهای متفاوتی است. پس بهترین گزینه های تراپی همیشه منحصر به فرد است.

اوتیسم نمی تواند کاملاً درمان شود پس هدف از کمک کردن به فرد مبتلا به اوتیسم کسب و بهینه کردن مهارت هایش و گذران بهتر زندگی روزانه اش است که شامل مدرسه، کار ،رابطه هایش و غیره است. درمان ها باید شامل اما نه محدود به کاردرمانی، فیزیوتراپی، رفتار درمانی، گفتار درمانی و تجویزهای دارویی باشند.

در این زمینه همیشه ادعا های درمانی تایید نشده ای وجود دارد که می تواند بهبود فرد اوتیستیک را دچار اختلال کند. پس مثل همه چیزهای دیگر لازم است که همیشه توجه کنید منبع اطلاعاتی که کسب می‌کنید چه اندازه معتبر است و باید با پزشک خود یا فرزندتان کاملاً در ارتباط باشید تا تعیین شود که کدام درمان‌ها و تراپی ها باید انجام شود و این درمان ها چگونه انجام می شوند و چه تغییراتی باید مد نظر قرار گیرند.

در این مقاله خواهید خواند:

  • تراپی های مخصوص

  • تجویز ها

  • روش های خانگی و سبک زندگی

  • طب مکمل / جایگزین

تراپی های مخصوص

کودکانی که قبل از مدرسه رفتن تشخیص ابتلا به اوتیسم شان قطعی شده است باید خدمات مداخله زودهنگام را دریافت کنند و این خدمات می‌تواند در خانه، مراکز، توسط متخصصین، والدین و تراپیست ها مهیا شوند.

اگر سن فرزند شما بیشتر از ۵ الی ۶ سال است باید خدمات مشابهی را در مدارس خاص و سازمان‌ها دریافت کنند. اگر این خدمات توسط بهزیستی به شما ارائه نشد بسته به شما دارد که پیگیری کنید و بپرسید چرا؟

در بیشتر مواقع درمان ها و تراپی ها برای فرزند شما تا مرحله‌ای توسط بهزیستی مهیا می‌شود.

گفتار درمانی

اگر فرزند شما قادر به سخن گفتن نمی باشد بر روی مهارت های پایه ارتباطی تمرکز می‌شود. اما اگر قادر به سخن گفتن باشد ممکن است بیشتر بر روی عملگرایی در گفتارشان تمرکز شود (توانایی در استفاده کردن از زبان در موقعیت های اجتماعی) .

کاردرمانی

این تراپی گستره‌ای از از نوشتن و ادغام حواس تا بازی درمانی و مهارت‌های اجتماعی است. این گستره بسته به متخصص کاردرمان شما، نیازهای فرزندتان و همچنین میزان زمانی که در اختیار دارید می باشد.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی بر روی مهارت های حرکتی ویژه در موقعیت‌های اجتماعی مثل باشگاه و یا مسابقات کار میکند.

تراپی مهارتهای اجتماعی

اغلب این درمان توسط گفتار درمانی و کاردرمانی فرزند شما پیشنهاد می شود. درمانگر، مهارت‌های اجتماعی را به فرزند مبتلا به اوتیسم شما یاد می دهد  (اغلب در موقعیت های گروهی) که چگونه رفتار مناسبی با به اشتراک گذاشتن، همکاری کردن، نوبت را رعایت کردن، پرسیدن سوال و پاسخ دادن به سوال و غیره داشته باشد.

فرزند شما همچنین ممکن است روش تحلیل رفتار کاربردی (ABA) را دریافت کند یا به صورت انفرادی یا در کلاس‌های اوتیسم.

ای بی ای (ABA) یکی از قدیمی ترین و روشی کاملاً تحقیق و مطالعه شده است که به طور ویژه برای اوتیسم رشد و توسعه پیدا کرده است. روش ای بی ای متمرکز بر پایه پاداش و تمرین است که به طور ویژه به آموزش مهارت ها و وظایف روزانه توجه دارد.

به طور قطع درمانگر متخصص در حوزه اوتیسم این روش را به فرزند شما ارائه می دهد.

تراپی خصوصی

واضح است مدارس و برنامه های مداخله زودهنگام به عنوان بهترین خدمات ارائه شده توسط مراکز برای والدینی که به دنبال خدمات و درمانهای بیشتری هستند کافی نمی باشند. اگر شما نیز به دنبال درمان ها و روش های اضافی هستید باید بررسی کنید که درمان های خصوصی متناسب با وضعیت مالی تان به چه اندازه در دسترس شما هستند.

رفتار درمانی

که شامل Floortime، SCERTS و مداخله رشد رابطه (RDI) است. این روشها بر پایه علایق کودک و نقاط قوتش است و مهارت های عاطفی، اجتماعی و ذهنی کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم را افزایش میدهند.

اغلب درمانگران رشد بر روی رفتار درمانی متمرکز اند که بهترین تراپی برای آموزش مهارت های به خصوصی مثل گره زدن بند کفش، مسواک زدن و غیر است. اغلب بازی درمانی و تفریح درمانی جزو درمان های رشدی هستند.

تجویز ها داروها

داروها می توانند به مدیریت نشانه های اوتیسم کمک کنند. این داروها توسط روانپزشک ها تجویز می شوند.

اضطراب و افسردگی

مهارکننده های بازجذب سروتونین (SSRI ها) برای اضطراب، افسردگی و اختلال وسواس (OCD) که اغلب همراه با اختلال اوتیسم هستند تجویز می شوند.

مهارکننده های بازجذب سروتونین شامل موارد زیر می باشند:

  • Prozac: فلوکستین(flouxetine) که برای افسردگی کودکان بالای هشت سال و هم برای اختلال وسواس (OCD) کودکان بالای ۷ سال تجویز می شود.

  • lexapro: اسیکیتالوپرام (escitalopram) برای کودکان بالای ۱۲ سال و مبتلا به افسردگی تزریق می‌شود.

  • Iuvox: فلوروکیلمن (fluroxamine) برای کودکان بالای ۸ سال که مبتلا به اختلال وسواس هستند تجویز می شود.

  • zoloft: سرترالین (sertraline) برای کودکان بالای ۶ سال و مبتلا به اختلال وسواس تجویز می شود.

  • anafranil: کلومیپرامین (clomipramine) برای کودکان بالای ۱۰ سال و مبتلا به اختلال وسواس تجویز می شود.

wellbutrinها (bupropion) متفاوت با مهارکننده های بازجذب سروتونین SSRI ها کار می‌کنند و ممکن است برای افراد بالغ مبتلا به افسردگی یا دیگر علائم تجویز شود اما این دارو برای اطفال تایید نشده است.

FDA سازمان غذا و داروی آمریکا توصیه ای را به بیمارها، خانواده ها و متخصصین سلامت ابلاغ کرده است که از نزدیک کودکان و افراد بالغی را که “داروهای ضد افسردگی مصرف می‌کنند را برای نشانه‌های افکار و رفتار متمایل به خودکشی تحت نظر بگیرند. این توصیه برای آغاز درمان با داروهای ضد افسردگی و زمانی که دوز داروها تغییر می‌کنند بسیار مهم است.

ممکن است داروهای ضد روان پریشی برای رفتارهای خطرناک یا خارج از کنترل تجویز شوند. دو داروی نسل جدید ضد روان پریشی که برای اختلال اوتیسم معرفی شده اند:

  • Risperdal: ریسپریدون (risperidone) برای کودکان ۵ سال به بالا

  • Abilify: آریپپرازول (Aripiprazole) برای کودکان ۶ سال به بالا

هر دوی این داروها برای درمان تحریک پذیری کودکان اوتیسم توسط FDA تایید شده اند.

داروهای قدیمی و نسل اولی ضد روان پریشی که شامل haloperidol، thioridazine، fluphenazine و chlorpromazine هستند گاهی اوقات در موارد تایید شده برای علائم اوتیسم و مشکلات رفتاری تجویز می شوند اما این داروها می توانند باعث عوارض جانبی جدی چون کرختی، سختی عضلات و حرکات غیر ارادی شوند.

طب خانگی و سبک زندگی

به اضافه درمان‌های حرفه ای بعضی از خانواده‌ها درمان‌هایی چون هنردرمانی، حیوان درمانی (مثل اسب سواری، سگ های خدمت رسان) ماساژ درمانی، درمان‌های خانگی و غیره را انتخاب و تهیه می کنند.

تعداد کمی از این نوع درمان ها برای کاهش علائم اوتیسم به خوبی تحقیق و پژوهش شده اند اما بسیاری از خانواده‌ها باور دارند این درمانها تاثیر مثبت مشهودی را بر روی فرزندان مبتلا به اوتیسم شان گذاشته است.

اغلب کودکان اوتیسم نسبت به تنوع مواد غذایی به اصطلاح غذا گریزی دارند و محتمل است افراد اوتیستیک حساسیت غذایی، آلرژی یا اختلالات دستگاه گوارش داشته باشند. این مسائل برای اطمینان از اینکه فرزندتان مواد مغذی کافی دریافت می‌کند چالش‌برانگیز اند و ممکن است مشکلات دستگاه گوارش نشانه ها و رفتارهای اوتیستیک را تشدید کنند. بسیار خوب است که با پزشکتان صحبت کنید که ممکن است او هم شما را به متخصص تغذیه ارجاع دهد.

طب مکمل و داروهای جایگزین

مرکز سلامت مکمل و یکپارچه در آمریکا (NCCIH) شواهد مطالعاتی از درمان‌های جایگزین و متنوع برای کاهش علائم اوتیسم را خلاصه و دسته بندی کرده است.

  • بدون شواهد: سکرتین (نوعی هورمون Secretin)، اکسیژن هایپربار، چلینگ (نوعی درمان شیمیایی برای دفع فلزات سنگین از بدن chelation) و عوامل ضد قارچ. هیچ گونه شواهدی از این نوع درمان ها موجود نیست که به افراد مبتلا به اوتیسم کمک می‌کنند و این درمان ها ممکن است خطرناک باشند.

  • شواهد در بعضی موارد: ملاتونین (melatonin) برای افراد اوتیستیک که دچار مشکلات خواب هستند مورد استفاده قرار می گیرد.

  • غیر واضح: اسیدهای چرب امگا ۳، طب سوزنی، شیوه های مبتنی بر ذهن آگاهی، ماساژ درمانی و اکسی توسین نوعی هورمون معروف به هورمون عشق.

سازمان غذا و داروی آمریکا FDA در مورد مسائل سلامتی و ایمنی مرتبط با شیوه ی درمانی چیلینگ (دفع فلزات سنگین از بدن توسط مواد شیمیایی) هشدار داده است و استفاده از این روش توسط محققین سازمان تایید نشده است. استفاده از این روش ممکن است باعث کاهش فشار خون، از کار افتادگی کلیه ها و مرگ شود؛ حتی اگر زیر نظر دکتر انجام گیرد.

رژیم غذایی ویژه ای به افراد مبتلا به اوتیسم پیشنهاد شده است که شامل رژیم غذایی بدون گلوتن- بدون کازئین (GFCF) است. هیچ تحقیق و پژوهش محکمی ارائه نشده است که غذاهای خاصی را علت ابتلا به اوتیسم یا تغییر رژیم غذایی را باعث بهبود اوتیسم بداند.

 رژیم غذایی چربی بالا- کربوهیدرات کم و در بعضی از انواع صرع استفاده می شود در حالی که ممکن است این رژیم برای اشخاص اوتیستیک که دچار تشنج می شوند هم استفاده شود. این افراد نیاز دارند که توسط تیم پزشکی در مورد وضعیت تغذیه و دیگر عوارض های جانبی رژیم غذایی شان تحت نظر قرار گیرند.

سخنی از شِکفتن در مِه

هیچ مسیر مشخص و منفردی برای نیل به بهبود فرد اوتیستیک وجود ندارد. ممکن است پیدا کردن مسیر درست راحت نباشد و اغلب احتیاج به آزمون و خطا داشته باشد. اگرچه دانش و آگاهی به شما قدرت می‌دهد و استقامت نیز بسیار مهم است. اما تا جایی که می‌توانید مدافع فرزندتان و خودتان باشید. کمک ها برای بهبود زندگی با فرزند اوتیسم تان مهیا است و به یاد داشته باشید اگر شما مراقب کودک و نوجوان یا فرد بالغ مبتلا به اوتیسم هستید خودتان نیز احتیاج به مراقبت دارید.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.