بررسی اجمالی اوتیسم

بررسی اجمالی اوتیسم

اوتیسم یا طیف اختلال اوتیسم (ASD) یک اختلال مادام العمر در رشد ذهنی است که شامل تفاوت ها و چالش هایی در مهارت های ارتباط اجتماعی، اختلال در مهارتهای حرکتی، زبانی و توانایی فکری است.

نشانه ها و شدت آنها به طور گسترده‌ای متنوع اند. در بیشتر موارد این اختلال در کودکی تشخیص داده میشود و در دیگر موارد در طول زندگی.

در حالی که هیچ درمان قابل اتکایی برای اتیسم وجود ندارد، رفتار درمانی، کاردرمانی، فعالیت های آموزشی و خانواده درمانی ممکن است به کاهش نشانه های این اختلال و یادگیری مهارت ها کمک کند.

اگرچه این اختلال چالش هایی به همراه دارد اما  اغلب در تشخیص این اختلال نقاط قوت منحصر به فرد شخص مبتلا به اوتیسم برجسته و نشان داده می شود.

بسیار مهم است بدانید که اتیسم نه یک بیماری ذهنی است و نه شرایط این اختلال به مرور زمان بدتر میشود.

در حقیقت بیشتر افراد مبتلا به اوتیسم در مدیریت زندگیشان طبق شرایط شان بهتر می‌شوند مخصوصاً با درمان متمرکز.

اوتیسم برای اولین بار در سال ۱۹۳۰ به عنوان یک اختلال مجزا تعریف شد.

تعریف این اختلال در طی این سال ها به شدت تغییر کرده است. امروزه با انتشار تحقیق و آمار اختلالات ذهنی ویرایش پنجم (DSM) تنها یک دسته بندی تشخیصی برای افراد مبتلا به اختلال اتیسم وجود دارد.

علائم اوتیسم

اغلب نشانه های اوتیسم قبل از ۳ سالگی مشاهده می شوند. این نشانه ها شامل اختلالات در ارتباط، کنش های اجتماعی و پاسخگویی می باشند.

افراد مبتلا به اختلال اتیسم عموماً واکنش خاصی به حواس دریافتی شان دارند به طور مثال حساسیت غیر معمول به نور، صدا، بو و یا لمس.

از نشانه های معمول دیگر کف زدن، نوک پا راه رفتن، تکان خوردن یا لرزیدن، نیاز به یکنواختی و تکرار، هیجان و در بعضی موارد نبوغ خارق‌العاده در بعضی از زمینه ها (اغلب در ریاضی و موسیقی)

از آن رو که اوتیسم یک طیف از اختلالات است ممکن است خفیف، ملایم یا شدید باشد. به طور گیج کننده ای فرد مبتلا به اوتیسم می تواند ترکیبی از نشانه های اتیسم ملایم و شدید داشته باشد. برای مثال فرد مبتلا به اختلال اوتیسم می‌تواند با هوش و قادر به صحبت کردن باشد اما همچنین می تواند نشانه های شدید اضطراب و اختلال عملکرد حواس را داشته باشد.

انواع شدید اوتیسم برای مدیریت و کنترل می‌تواند بسیار سخت باشند زیرا این نوع از طیف اختلال اوتیسم همراه با رفتارهای پرخاشگرانه و چالشهای ارتباطی است.

اما اختلال اوتیسم خفیف (عملکرد بالا) اغلب همراه با مشکلات سلامت ذهنی مثل اضطراب، وسواس های رفتاری، اختلال جدی حسی و حتی افسردگی است.

بیشتر بخوانید: نشانه ها و علائم اتیسم

علت ها

در بسیاری از موارد علت اوتیسم ناشناخته است. ممکن است هم ژنتیک و هم محیط در ایجاد این اختلال دخیل باشند.

محققان در جستجوی تفاوت ها بین سازه و عملکرد مغز افراد مبتلا به اتیسم به این مشاهده رسیدند که افراد مبتلا به اختلال اوتیسم دارای مغز بزرگتری اند و همچنین اطلاعات را متفاوت پردازش می‌کند.

تعداد کمی از داروها که در دوران حاملگی مصرف می شوند می توانند خطر ابتلا به اتیسم را افزایش دهند و همچنین اختلال اوتیسم با بعضی از سندرم های ژنتیکی در ارتباط است.

اگرچه فارغ از اینها دانش ما در مورد علت پیدایش اختلال اوتیسم محدود است.

پسر بچه ها بیشتر در معرض ابتلا به این اختلال هستند تا دختر بچه ها.

به نظر می‌رسد والدین با سن بالاتر بیشتر در معرض به دنیا آوردن فرزند مبتلا به اتیسم هستند. اگر چه هیچ کسی نمی داند چرا!

به نظر می رسد برای خانواده هایی که دارای فرزند مبتلا به این اختلال هستند راهی وجود ندارد که متوجه شوند در صورت بارداری مجدد فرزند تازه متولد شده مبتلا به اوتیسم خواهد شد یا نه.

واکسن ها نه علت ایجاد اتیسم هستند نه والدین بدی بودن باعث پیدایش این اختلال می شود. این تئوری ها به طور واضح و قطعی توسط جوامع پزشکی رد شده اند.

بیشتر بخوانید: علت های اوتیسم

تشخیص اوتیسم

یکی از والدین، پرستار یا معلم ممکن است اولین فردی باشند که نشانه های اوتیسم را در کودک تشخیص دهند. اما مهم است که شما با مراجعه به یک متخصص دنبال تشخیص درست ،دقیق و مطمئن باشید.

هرگز برای بررسی و تشخیص اوتیسم زود و همچنین هرگز دیر نیست چرا که کودک با سن بالاتر و افراد بالغ نیز می‌توانند از مراحل تشخیص و بررسی بهره ببرند.

تست اتیسم شامل مصاحبه ها، مشاهده و سنجش توسط یک روان پزشک، متخصص رشد اطفال یا متخصص مغز و اعصاب کودکان می باشد.

ممکن است غربالگری شامل تست های آی کیو، سنجش های گفتاری، ارزیابی های کاردرمانی، تست های شنوایی، پرسشنامه های ویژه اوتیسم و چیزهای بیشتری باشند.

هیچکدام از این تستها و ارزیابی ها جامع نیستند و چالش ها و مشکلات یک کودک می تواند مانع از اجرای ارزیابی شود.

ممکن است یک متخصص قادر به تشخیص قطعی نباشد به همین دلیل اگر کودک شما اخیراً ابتلاء به اوتیسمش تشخیص داده شده است ایده خوبی است که به دنبال گزینه دیگری برای ارزیابی باشید. مخصوصاً اگر تشخیص از جانب یک فرد غیرمتخصص که دارای تجارب گسترده در مورد اوتیسم نباشد آمده باشد.

بیشتر بخوانید: تشخیص اتیسم

انواع اوتیسم

هر فردی که دارای نشانه‌هایی دال بر اتیسم باشد باید از ارزیابی طیف اختلال اوتیسم (ASD) به همراه نوع اوتیسمی که درگیرش است بهره ببرد.

  • اوتیسم عملکرد بالا (خفیف)
  • اوتیسم نسبتاً شدید یا متوسط
  • اوتیسم شدید

اگر لازم باشد ویژگی های جزئی تر هم شامل ارزیابی خواهد شد. بعضی از ویژگی های معمول شامل معلولیت ذهنی و اختلالات همراه است.

در مورد سندرم آسپرگر چطور؟

در گذشته تشخیص سندرم آسپرگر نوعی خاصی از اوتیسم محسوب می شد. اما با انتشار ویرایش پنجم کتاب DSM در طیف اختلال اوتیسم دسته‌بندی شد.

هرچند عبارت سندرم آسپرگر دیگر توسط کلینیک ها و متخصصین استفاده نمی‌شود اما افراد دارای اتیسم با عملکرد بالا به دلیل کاربرد طولانی مدت این عبارت، اختلال خودشان را سندرم آسپرگر بیان می‌کنند.

بهبودی

در واقع روش های بسیاری برای بهبودی اوتیسم موجود است؛ اما هیچ کدامشان باعث درمان قطعی اوتیسم نمیشوند.

روش های مدیریت اتیسم به ندرت دارویی می باشند اما شامل رفتار درمانی متمرکز، گفتاردرمانی و کاردرمانی می‌باشند.

در بسیاری از موارد روشهای درمانی به طور قابل ملاحظه ای می توانند تاثیر مثبت ایجاد کنند.

همین که تشخیص اختلال اوتیسم فرزندتان تایید شد قدم خوب بعدی این است که با متخصص اطفال تان و مدرسه فرزندتان برای تنظیم خدمات ویژه‌ای که فرزندتان به آن نیازمند است تماس بگیرید.

رفتار درمانی قدیمی ترین متد و روشی کاملاً تحقیق شده است که به خصوص برای اختلال اوتیسم توسعه یافته است.

تحلیل رفتاری کاربردی (ABA) روشی مبتنی بر پاداش دادن است که متمرکز بر آموزش مهارت ها و رفتارهای به خصوصی است.

درمان واکنش محور نوعی دیگر از روش ها است.

روشهای درمانی شامل floortime ، SCERTS و مداخله برای توسعه روابط ، برای افزایش مهارت های عاطفی، اجتماعی و ذهنی هدف گذاری شده اند.

این روش ها می توانند شامل بازی درمانی و تفریح درمانی نیز باشند.

داروها می توانند برای کاهش نشانه های شدید رفتاری مورد استفاده قرار بگیرند اما این داروها درمان نیستند.

برای مثال داروی ریسپریدون (Risperdal) می تواند به کاهش تحریک‌پذیری و پرخاشگری و آسیب زدن به خود کمک کند، در حالی که داروهای ضد افسردگی مثل Zoloft می‌تواند باعث کاهش هیجان و اضطراب فرد مبتلا به اتیسم شود.

وقتی یک فرد بالغ به اوتیسم تشخیص داده می شود اغلب به خاطر این است که فرد بالغ با نشانه‌های خفیف اوتیسم بزرگ شده است. به همین دلیل روش های درمانی و داروها اختیاری هستند. این افراد می‌توانند روش های درمانی را برای کمک به چالش های بیش حسی شان اختیار کنند.

زمانی که در مورد اتیسم تحقیق می کنید مطمئن شوید که منابع تان را با دقت انتخاب کرده باشید، چرا که حجم عظیمی از اطلاعات نادرست به صورت آنلاین و شفاهی در معرض شما قرار دارد. همچنین روش‌های درمانی اثبات نشده ای وجود دارد؛ مثل روش دارویی فلزات سنگین زدایی معروف به Chelation که نه تنها کمک کننده نمی باشد بلکه می تواند خطرناک باشد.

سخنی از شِکفتن در مِه

تشخیص اوتیسم می تواند غافلگیرکننده و پریشان کننده باشد. بسیار مهم است که بدانید می توان زندگی خوبی با اتیسم داشت. در گذر زمان شما طیف گسترده ای از منابع و فرصت های در دسترس را برای فرزند اوتیسم تان و خانواده‌تان کشف خواهید کرد.

شما همچنین قدرت تان برای کنار آمدن و حتی شکوفا شدن با اتیسم را پیدا خواهید کرد.

مطلب بعدی: نشانه ها و علائم اوتیسم

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.